La ciudad no es una terraza
Oito anos despois
A opinión de Jesús Suárez sobre o regreso do Dépor a Primera División
Hai ausencias que fan máis ruído ca mil derrotas. Oito anos sen derbi galego foron iso: un silencio incómodo, frío, deses que se meten nos bares, nas rúas e nas conversacións de domingo coma unha chuvia miúda que cala ata os ósos.
Porque o derbi galego nunca foi só fútbol.
Nunca.
Era moito máis ca noventa minutos. Era o orgullo dunha terra enteira latexando ao mesmo tempo. Era Galicia sacando peito diante dun fútbol que leva demasiados anos mirando sempre cara aos mesmos sitios. Mentres outros falaban de mercados, de cartos e de marcas globais, aquí había algo máis importante: identidade. Raíz. Sentimento.
E iso regresa.
Real Club Deportivo de La Coruña volve a Primeira División. E con el volve tamén algo que Galicia necesitaba case tanto coma o propio ascenso: o regreso do derbi contra o Real Club Celta de Vigo.
Oito anos son demasiados anos.
Demasiado tempo sen Balaídos fervendo.
Demasiado tempo sen Riazor tremendo.
Demasiado tempo sen esa semana na que Galicia enteira parecía discutir de fútbol nas cafeterías, nos traballos, nos peiraos e nas ceas familiares.
Porque aquí o fútbol non se vive igual ca noutros lados.
Aquí hai xente que medrou escoitando partidos pola radio nun tractor. Hai pais que levaron aos fillos da man baixo a choiva para ensinarlles que defender unhas cores ás veces é tamén defender un lugar no mundo. Hai emigrantes en Suíza, en Bos Aires ou en Londres que seguen pendentes do Dépor e do Celta porque hai sentimentos que non entenden de quilómetros.
Por iso este regreso emociona tanto.
Porque o Deportivo non sobe só unha categoría. Recupera o sitio que lle corresponde a un club que leva décadas formando parte da alma futbolística deste país. E faino despois de atravesar o inferno. Despois de caer a campos onde nin as cámaras querían mirar. Despois de tragarse humillacións, silencios e desprezos.
Pero a xente quedou.
Sempre queda.
Quedaron os que seguiron enchendo Riazor cando todo parecía derrubado. Os que nunca abandonaron. Os que entenderon que un equipo ás veces é tamén unha forma de resistir.
E agora Galicia recupera unha das súas grandes bandeiras deportivas.
Porque o derbi galego é cultura popular. É tradición. É rivalidade da boa. É picarse durante toda a semana sabendo que, no fondo, un non existe sen o outro. Porque A Coruña e Vigo levan décadas discutindo por todo: polo porto, pola industria, pola música, pola maneira de entender o mundo… e tamén polo fútbol.
E bendita discusión.
Porque cando Dépor e Celta se atopan no campo, Galicia enteira vibra distinta. Hai electricidade no aire. Hai orgullo. Hai pertenza. Hai esa sensación de que, pase o que pase, esta terra segue viva e segue tendo voz propia.
O fútbol moderno leva anos intentando converter todo en negocio. Pero hai partidos que aínda conservan algo sagrado. Algo auténtico. E o derbi galego é un deles.
Por iso o ano que vén non será só unha nova temporada.
Será un reencontro.
Volverán os coches pola AP-9 cargados de bufandas.
Volverán as bromas entre compañeiros.
Volverán os nervios.
Volverá esa tensión marabillosa que fai que durante unha semana Galicia fale dunha soa cousa.
E sinceramente, xa facía falta.
Porque esta terra pode discutir por todo, pode separarse por mil historias, pero hai algo que sempre nos une: ese orgullo teimudo de seguir sendo quen somos.
E cando rola o balón nun derbi galego, iso nótase máis ca nunca.
