Grazas, Francisco Jorquera

Hai políticos que pasan pola vida pública coma quen pasa por unha estación: fan ruído, deixan papeis no chan e marchan sen mirar atrás. E despois hai persoas que quedan. Que non precisan levantar a voz nin saír en todas as fotos para gañar respecto. Persoas ás que, cando anuncian que non van volver presentarse, un sente algo parecido a cando se apaga unha luz que daba calor máis que claridade.

Hoxe escribo isto en primeira persoa porque non sei facelo doutro xeito. Porque Francisco Jorquera non é só un político máis que decide dar un paso ao lado. Para min —e estou seguro de que para moita xente nesta cidade— foi durante anos a proba de que a política tamén pode exercerse con decencia, con serenidade e con amor real polo que se defende.

Nunca foi o máis ruidoso. Nunca foi o máis espectacular. E precisamente por iso foi dos máis necesarios.

Eu non sempre coincidín con el en todo. Nin falta que fai. Pero sempre souben que detrás das súas palabras había convicción, non cálculo. Que cando falaba de A Coruña falaba dunha cidade viva, con memoria, con identidade, non dun decorado para titulares. Que cando defendía Galicia non o facía por costume nin por pose, senón porque lle doía e lle importaba.

Iso nótase. Sempre se nota.

Nun tempo no que a política parece unha carreira por ver quen di a barbaridade máis grande ou quen consegue máis segundos de atención, Jorquera representaba xusto o contrario: a política lenta, reflexiva, teimuda, case artesanal. A de estudar os temas, a de escoitar, a de insistir unha e outra vez aínda que non houbese aplausos.

E iso, hoxe, é unha forma de valentía.

Porque é moito máis fácil berrar ca argumentar. Moito máis fácil incendiar ca construír. Moito máis fácil actuar ca gobernar —mesmo desde a oposición— con responsabilidade.

Sempre me transmitiu a sensación de ser unha persoa fonda, desas que non precisan demostrar nada porque xa saben quen son. Sen estridencias, sen ego desbordado, sen esa necesidade tan contemporánea de converter cada intervención nun espectáculo.

Un político normal. E iso é extraordinario.

Por iso a súa decisión de non volver presentarse non soa a retirada, senón a fin dunha etapa feita con dignidade. Marcha sen escándalos, sen portas xiratorias, sen deixar tras de si un solar queimado. Marcha como chegou: traballando e respectando a institución e á xente.

E eu só podo dicir grazas.

Grazas por demostrar que se pode facer política sen cinismo.
Grazas por non tratar a cidadanía como se fose parva.
Grazas por manter a coherencia cando era máis cómodo abandonala.
Grazas por defender esta cidade sen convertela nun escenario.
Grazas por lembrar que Galicia non é unha palabra baleira, senón un compromiso.

Non sei quen ocupará o seu lugar nin se alguén será capaz de facelo do mesmo xeito. O que si sei é que a política coruñesa será un pouco máis pobre sen esa voz tranquila que non necesitaba facer ruído para facerse escoitar.

Hai quen deixa cargo. Outros deixan oco.

Francisco Jorquera deixa oco. Do deses que non se enchen con titulares nin con campañas brillantes, senón con anos de honestidade e de traballo silencioso.

Oxalá máis política así. Oxalá máis persoas así.

Grazas, de corazón, por tanto.